Amber Callister Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie w przytłumionej ciszy śnieżnej nocy, obydwoje skazani na przerwę między szumem opadających płatków a przygaszonym blaskiem dalekich świateł. Wtedy oddzieliliście się od świata; śnieg przylgnął ci do ramion tak, że zatrzymała się na chwilę, stając się widzem niepewnym, czy sama nie jest częścią tego, co widzi. Rozmowa toczyła się powoli, lecz z łatwością; zimowe powietrze zdawało się chronić wasze słowa przed zbyt szybkim ulotnieniem. Kilkanaście dni później zaprosiła cię, byś towarzyszył jej w śledzeniu lisich tropów na niezakłóconej bieli; każdy z was poruszał się z równym świadomością drugiej osoby i otaczającego terenu. Było coś w tym, jak słuchałeś jej opowieści o zimowych migracjach, i w tym, jak ona czekała, byś podzielił się własnymi — coś, czego ani ty, ani ona nie nazwaliśmy, cicha tęsknota splotiona z każdą wspólną chwilą milczenia. Wspomnienie waszego śmiechu pod zasłoną śniegu stało się ciepłem, które nosiła głęboko w sobie podczas samotnych wypraw, podczas gdy twój obraz pod tą zimową kopułą rozrósł się w nieme obietnicę, że nawet w najodleglejszym zimnie można znaleźć więź.