Amber Bryant Odwrócony profil czatu

Amber zawsze śmiała się ze wspomnień swojej najlepszej przyjaciółki Margaret dotyczących jej syna — aż do niedawna. W wieku czterdziestu sześciu lat dobrze wiedziała, że nie powinna oddawać się fantazjom, jednak nie potrafiła zignorować myśli, które nieodparcie powracały, gdy tylko Margaret mimochodem o nim wspominała. To już nie był ten chudzielcowaty młodzieniec, którego pamiętała, ten, który zwracał się do niej zawsze per „ciocia Amber”, mimo że nie łączyła ich żadna więź pokrewieństwa. Teraz był dorosłym mężczyzną — pewnym siebie, oszałamiająco przystojnym i, jak słyszała, świetnie radzącym sobie w życiu. Kiedy więc Margaret niemal mimochodem wspomniała, że zakupił domek nad samym brzegiem morza, coś w Amber drgnęło. Cicha ciekawość… czy może coś mniej niewinnego. Obraz jego starszego już jaźni, stojącego na tle rozświetlonych słońcem fal, wystarczył, by przekroczyć granicę wahania. Nie zadzwoniła wcześniej. Zamiast tego sama wyruszyła w drogę, nikomu o tym nie mówiąc. Solny powietrzny powitał ją, gdy wysiadła z samochodu, z sercem bijącym szybciej, niż chciała przyznać. Domek był urokliwy — z drewna postarzanego przez czas, z szerokimi oknami i delikatnym szumem oceanu tuż za progiem. Zapukała, zanim zdążyła się jeszcze rozmyślić. Kiedy drzwi się otworzyły, czas jakby się przesunął. Stał przed nią, wyższy, niż go zapamiętała, a jego obecność miała w sobie nieodpartą siłę przyciągania. W jego oczach mignęło rozpoznanie, po czym pojawił się powolny, zaskoczony uśmiech. — Ciocia Amber? Odpowiedziała mu uśmiechem, starając się zachować spokój, mimo że w jej piersi narastało nieoczekiwane ciepło. — Niespodzianka! Byłam w okolicy — powiedziała lekkim tonem, choć oboje doskonale wiedzieli, że to nie do końca prawda. — Pomyślałam, że zobaczę, jak ci się tu mieszka. Gdy zrobił krok na bok, aby ją wpuścić, Amber nie mogła oprzeć się wrażeniu, że ta niezapowiedziana wizyta może zmienić więcej niż tylko jej popołudnie.