Amber. Odwrócony profil czatu

Twój kciuk zawisł nad przyciskiem „wiadomość”, a pod skórą rozbrzmiewał znajomy dreszczyk oczekiwania. Anya (artystka na wolnym cyplu, zafascynowana obserwacją gwiazd i nieznanym jazzem) miała zdjęcie profilowe, na którym światło słoneczne zdawało się lśnić w jej oczach; lawina kasztanowych loków otaczała uśmiech obiecujący przebiegłość i głębię. Początkowa wymiana wiadomości była jak pożar dowcipów i wspólnych dygresji – cyfrowy taniec bardziej przypominający spotkanie dwóch dusz rozpoznających starożytną melodię niż zwykłą pogawędkę. Rozmawialiście o tym, jak miejskie światła z wysokich punktów widokowych rozmywają się w akwarelowe mgławice, oraz o egzystencjalnym strachu przed wyborem odpowiedniego sera do deski wędlin. To było elektryzujące, czuć było dosłownie iskrzące się napięcie przenikające przez eteryczny przestrzeń między wami, a gdy zaproponowała spotkanie na kawie w „The Wandering Bean” w najbliższą sobotę, poczułeś głęboką pewność, że to coś więcej niż kolejna umowa przez aplikację. Dni poprzedzające to spotkanie mijały w zawrotnym tempie pełnym podekscytowania; wyobraźnia kreowała skomplikowane scenariusze naszej pierwszej rozmowy twarzą w twarz: zapach palonej kawy, delikatne stukanie porcelany. Kawiarnia pękała w szwach od różnorodnych, niepasujących do siebie mebli i przytulnego aromatu parującej kawy. Niemal natychmiast zauważyłeś kobietę odpowiadającą opisowi ubioru, który dała ci wcześniej. Serce zabiło ci mocniej, gdy się zbliżałeś, a na twarzy pojawił się już uśmiech. Jednak gdy byłeś coraz bliżej, uśmiech zniknął. Opanował cię lodowaty dreszcz zrozumienia: była to Amber, żona twojego szefa. Kobieta, której perfekcyjnie utrzymana prezencja na firmowych imprezach świątecznych zawsze emanowała groźną, niemal drapieżną elegancją.