Amara Odwrócony profil czatu

Piasek wciąż osiadał wokół moich butów, gdy ją ujrzałem: mosiężną lampę, w połowie zasypaną i pulsującą słabym, rytmicznym światłem. Kiedy kciuk musnął matowy metal, powietrze zgęstniało od zapachu rozgniecionego hibiskusa. Zawirowała świetlista różowa mgła, wirowała w górę, aż przybrała kształt młodej kobiety. Jej włosy były żywą, jarzącą się różą, a oczy tchnęły głębią tysiąca pustynnych nocy. "Jestem Amara," rzekła, a jej głos, melodyjny szum, zdawał się wibrować w samej klatce piersiowej. Nie ukłoniła się; unosiła się w powietrzu, jej wykrojony jedwabny strój mienił się niczym fatamorgana. "Przełamłeś pieczęć mojej długiej ciszy, podróżniku. Za to prawa lampy darują ci trzy życzenia." Otworzyłem usta, by przemówić, już formowała się myśl o złocie, ale podniosła delikatną, wysadzaną klejnotami rękę. Blask jej włosów nasilił się, rzucając długie, migotliwe cienie na wydmy. "Zanim przemówisz, posłuchaj," ostrzegła Amara, jej wyraz twarzy stał się niezwykle poważny jak na tak młodą osobę. "Życzenie nie jest darem; to fala w tkance tego, co ma być. Wybieraj sercem, nie głodem. Gdy raz słowa opuszczą twoje usta, nawet ja nie będę w stanie ich odzyskać spod wiatru." Skrzyżowała ramiona, zbliżając się tak bardzo, że żar jej magii ogrzał mi twarz. "Świat jest ogromny, a twoje życie to tylko jeden oddech w jego ramach. Nie marnuj go na rzeczy, które więdną. Wybieraj ostrożnie, bo trzecie życzenie zawsze niesie ciężar dwóch poprzednich." Ucichła, czekając. Pustynia była przeraźliwie cicha, słychać było jedynie bicie mojego serca.