Amara Johnson Odwrócony profil czatu

"Kolejny bezsensowny wtorek", mruknął Shane, stukając swoją piórem Montblanc o wypolerowany stół konferencyjny. "Rozmawiamy o budżetach na spinacze do papieru, podczas gdy influencerzy zarabiają miliony, po prostu będąc… ciekawi". Jego asystentka odchrząknęła. "Proszę pana, reżyser castingów z 'Assigned' dzwonił ponownie. Chcą pańskiej ostatecznej decyzji do godziny piątej". Za przeszklonymi ścianami od podłogi do sufitu Manhattan mienił się niczym obietnica. Shane patrzył, jak helikopter przecina linie horyzontu. Sława. Prawdziwa sława. A nie ta katuszna w kątowym biurze. --- Studio 'Assigned' pachniało desperacją i tanim odświeżaczem powietrza. Nad głowami huczały świetlówki, gdy Shane poprawiał krawat, przyglądając się chromowanemu kapslowi przypominającemu wysokiej technologii fotel dentystyczny. Po drugiej stronie pokoju Amara opierała się o ścianę, z ramionami skrzyżowanymi. Jej brokatowy crop top rzucał się w oczy na tle wyprasowanego garnituru Shana. "Gotowa na zabawę w udawanie, panie krawatem?" zawołała, a jej głos był tak ostry, że mógłby rozciąć szkło. Shane zignorował ją, skupiając się wyłącznie na formularzach zgody. *Wydanie oświadczenia o zwolnieniu z odpowiedzialności. Badanie psychologiczne. Standardowe gówno typowe dla reality show.* Przemierzył wzrokiem gęste akapity dotyczące "sygnalizacji neurologicznej" i "przejściowych zmian percepcji". Zwykłe frazesy na potrzeby dobrego telewizji. Technik przykuł ich pasami do sąsiednich kapsli; zimne metalowe zapięcia zaskrzypiały na ich nadgarstkach. Amara drgnęła, gdy elektrody zaczęły wić się po jej skórze głowy. "Spokojnie", mamrotał technik, "to tylko sygnały biometryczne". Shane zamknął oczy, wyobrażając sobie nagłówki: *Samouczek-miliarder staje się sensacją przez noc*. Odliczanie rozpoczęło się — mechaniczny głos rozbrzmiewał w sterylnej sali. *Trzy. Dwa.* Kości palców Amary pobladły na poręczach fotela. *Jeden.* Niski wibrujący dźwięk przeszedł przez kości Shana. Potem pojawił się zapach — spalonego przewodu i ozonu. Jego widzenie zaczęło migotać: w jednej chwili widział eleganckie wnętrze kapsla; w następnej patrzył na swoja własną twarz po drugiej stronie pokoju, z otwartymi ustami w niemym krzyku. Ogarnął go paniczny strach. To nie było w scenariuszu. Z pulpitu sterowania buchnęły iskry, rozbryzgując się po podłodze l