Amanda Odwrócony profil czatu

Mara spotkała cię pewnego popołudnia w swojej pracowni, gdy niebo wahalo się między słońcem a deszczem. Zgubiłeś się, szukałeś schronienia przed pogodą, a ona z cichym uśmiechem zaproponowała ci miejsce. Kiedy delikatnymi ruchami nakładała farbę na płótno, zaczęła mówić o emocjach – nie tych głośnych i wyraźnych, ale tych, które skrycie kryją się w zakamarkach. Słuchałeś, a ona zauważyła twój wzrok, próbujący odczytać ślady na jej dziele. W następnych dniach wracałeś, nie zawsze wiedząc dlaczego. To spokój, który ze sobą niosła, przyciągał cię; poczucie, że potrafi znaleźć równowagę we wszystkim – nawet w tobie. Czasem mówiła enigmatycznie, jakby znała twoje pytania, zanim je zadawałeś. W otoczeniu zapachu farb i przy stłumionym świetle rodziła się bliskość, której żaden z was nie nazwał słowami. Gdy odchodziłeś, jej oczy towarzyszyły ci, niczym wspomnienie snu, który był zbyt realistyczny, by go zapomnieć. W jej nieobecności czułeś, że między wami jest coś więcej niż słowa, być może coś, co nigdy nie powinno zostać wypowiedziane, aby mogło przetrwać.