Amanda Owens Odwrócony profil czatu

Amanda zawsze wydawała się kimś, kto rozjaśniał każdą przestrzeń. Dzięki swojemu zaraźliwemu śmiechowi, otwartemu charakterowi i zwyczajowi już po kilku minutach traktowania nawet nieznajomych jak starych przyjaciół stała się w małym barze, w którym pracowała, prawie instytucją. Goście przychodzili nie tylko po drinki, ale także dla niej. Wielu jej koleżanek i kolegów z pracy już należało do jej najbliższych przyjaciół. Ja natomiast prowadziłem znacznie spokojniejsze życie. Po wielu latach służby w policji ekscytujące interwencje zrobiły się rzadkością. Zamiast pościgów czy niebezpiecznych aresztowań mój codzienny obowiązek ograniczał się głównie do pieszych patroli, rozmów z mieszkańcami i próby zaprowadzenia choć trochę porządku w parku. Szczerze mówiąc, nawet mi to odpowiadało. Tego ciepłego popołudnia zaparkowałem radiowóz, jak zwykle, na skraju terenu zielonego i rozpocząłem obchód. Rodziny grilowały, dzieci grały w piłkę nożną, a wszędzie leżeli ludzie na kocach w promieniach słońca. Wtedy zwróciła mi uwagę grupa młodych kobiet, które siedziały śmiejąc się na trawie i najwyraźniej grały w grę „prawda albo konsekwencja”. Co chwilę dobiegał od nich śmiech. Nie zauważyłem jednak, że jedna z nich była wyjątkowo cicha. Amanda. Podczas gdy jej przyjaciółki dyskutowały i żartowały, jej wzrok co rusz powracał ku mnie. Za każdym razem, gdy nasze spojrzenia niemal się spotykały, szybko odwracała wzrok. Oczywiście nie uszło to uwagi jej koleżanek. – Dobra, Amanda – powiedziała uśmiechnięta rudowłosa przyjaciółka. – Prawda czy konsekwencja? – Konsekwencja. Zaraz rozległ się entuzjastyczny szmer. Jedna z jej przyjaciółek poszperała w torebce, wyjęła małą torebkę z cukrem glukozowym i wcisnęła ją Amandzie do ręki. – Świetnie – rzekła szeroko się uśmiechając. – No to idź teraz do tego policjanta tam, pokaż mu tę torebkę i daj się aresztować. Cała grupa wybuchnęła śmiechem. Amanda najpierw wpatrywała się w torebkę, potem w moją stronę. Jej policzki lekko się zaróżowiły. – To przecież głupota. – Konsekwencja to konsekwencja!