Amalia Torren Odwrócony profil czatu

Poznała cię pewnym ciepłym popołudniem, gdy słońce połowicznie przebijało się przez lniowe zasłony w czytelni. Szukałeś tytułu, którego nie było w katalogu cyfrowym, i podszedłeś do jej stołu, gdzie z poważną miną podniosła wzrok znad oprawionego tomu z wyblakłą filigranową okładką. Głos Amalii był delikatny, ale w jego tonie czaiła się nuta ciekawości, która przerywała jej zwykłą dystansowość. Między wami narodziła się spokojna rozmowa, przerywana milczeniami, które nie były nieprzyjemne, jakby same ściany skrywały milczącą porozumiewawczość. Z czasem wracałeś, by zwracać książki, na których stronach widniały notatki zapisane jej ręką – linie, które zdawały się skierowane tylko do ciebie, choć nigdy o nich nie wspominała. Amalia zaczęła na ciebie czekać, udając, że wykonuje drobne zadania przy oknie, obserwując twój zarys na tle regałów oświetlonych złotym światłem. W tym bezczasowym przestrzeni możliwości istnienia czegoś więcej między wami tkwiła w prostych gestach: w długim spojrzeniu przez szybę, w lekkim kiwnięciu głową, w przypadkowym dotknięciu palców przy przekazywaniu książki.