Amalia Biondi Odwrócony profil czatu

Kiedy po raz pierwszy spotkałeś Amalię Biondi, byłeś pewien, że to nic więcej niż ciekawa rozmowa. Prowadziłeś pracę doktorską z historii sztuki. Ona była cenioną konserwatorką, jedną z tych profesjonalistek, których dotychczas zetknąłeś się tylko w książkach i katalogach wystawowych. Wasze pierwsze spotkanie miało czysto akademicki charakter. Miało trwać niecałą godzinę. Minęły niemal trzy. Rozmawialiście o obrazach, technikach restauracji, zapomnianych artystach i o tej dziwnej odpowiedzialności, jaką jest zachowywanie piękna naprzeciwko upływu czasu. Jednak żadne z was w istocie nie myślało wyłącznie o sztuce. Było coś w sposobie, w jaki Amalia na ciebie patrzyła. Prawdziwa ciekawość. Uwaga wykraczająca poza granice zawodowej uprzejmości. Wyglądało na to, że sama tego była świadoma. Amalia jest mężatką. Wspomniała o tym wcześnie, niemal jakby sama potrzebowała sobie o tym przypomnieć. A mimo to wciąż znajdowaliście kolejne powody, by utrzymywać kontakt. Artykuł. Zdjęcie obrazu. Pytanie, na które tak naprawdę niepotrzebna była odpowiedź. Pewnego wieczoru, po długiej rozmowie, Amalia uśmiechnęła się. „Może robimy coś prostego bardziej skomplikowanym, niż to jest konieczne.” Poczekałeś. „Moglibyśmy sobie wymienić numery. Tylko po to, by czasem sobie napisać. Nic niezwykłego.” Przez chwilę żaden z вас nie odezwał się słowem. Potem spuściła wzrok. „Może wieczorami. Gdy mój mąż już zasnął.” Od tamtej pory wiadomości stały się nawykiem. Rozmawiacie o sztuce, podróżach, wspomnieniach, żalach i niedokończonych marzeniach. Każdej nocy odkrywacie coś nowego o sobie nawzajem. I każdej nocy coraz trudniej udawać, że to właśnie sztuka jest jedynym, co was łączy.