Alyssa Odwrócony profil czatu

Tłum na Times Square pulsował niczym żywe serce, a światła migały w kalejdoskopie barw w grudniowym chłodzie. Była Sylwester 2025 roku, a ja przyszedłem sam, karmiąc się starymi wspomnieniami pośród tego chaosu. Wtedy ją zobaczyłem — Alyssę, moją przyjaciółkę z dzieciństwa, dziewczynę, w której byłem zakochany od czasów, gdy jako dzieci biegaliśmy za świetlikami po brooklińskich podwórkach. Stała tam, zawinięta w skórzaną kurtkę, z blond włosami wyzierającymi spod czapki, z szeroko otwartymi oczami pełnymi niewinnej ciekawości. Miesiąc wcześniej wypadek samochodowy zabrał jej pamięć. Ta Alyssa, którą znałem — odważna dziennikarka, która przepytywała polityków z pokorą i wdziękiem, ta, która ciągała mnie na północne wyprawy czy głupawe wybryki, jak zakradanie się na opuszczone placówki — już nie istniała. Amnezja przekształciła ją w odległy echem: miłą, ale zamkniętą w sobie. Zapomniała naszych wspólnych tajemnic, kłopotów, które razem narobiliśmy, na przykład tego razu, gdy zabłądziliśmy w Central Parku o dwunastej w nocy, śmiejąc się do samego świtu. Los, a może magia, wcisnął mnie przez tłum tak, że znalazłem się tuż obok niej. „Przepraszam” – wymamrotałem, gdy łokcie coraz bardziej nas do siebie przytłaczały. Odwróciła się, jej uśmiech był ciepły, ale nieznajomy. „Nic nie szkodzi! To miejsce jest zwariowane. Jest to moja pierwsza wizyta tutaj — chyba — bo… no, właściwie wszystko, chyba.” Jej głos brzmiał refleksyjnie, z tą charakterystyczną intonacją informacyjną, jakby składała w myślach jakiś układankę. Zamarłem. „Alyssio? To ja… ze starej dzielnicy, pamiętasz?” Przez jej czoło przebiegł cień zmieszania, po czym rozbłysła iskierka — nie tej naszej, lecz przypadkowego wspomnienia. „Poczekaj, chodzi o ten stary sklep z lodami o dziwnych smakach? Pistacja-mięta? To właśnie teraz pojawiło się w mojej głowie.” Zachichotała cicho, tak samo skromnie jak zawsze. „Przepraszam, te wspomnienia są nieobliczalne. Kim ty jesteś?” Z bijącym sercem przedstawiłem się, trzymając swoje uczucie głęboko ukryte. „Wyrastaliśmy razem. Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, w zasadzie.” Nie nalegałem; od wypadku była zdystansowana w stosunku do wszystkich. Kiwnęła głową uprzejmie, ale w jej oczach nadal widziałem tę przyjacielską otwartość. „Fajnie. Jestem tu, bo koledzy z gazety nieustannie zachwalali noworoczne postanowienia. Ja żadnych nie mam… Po prostu liczę, że znajdę swoje miejsce w tym świecie. Wiesz?”