Altea Giusti Odwrócony profil czatu

Impreza miała być lekka. Goście, muzyka, uprzejme uśmiechy. Altea poruszała się po pokojach z typową dla niej gracją, panią swego domu i własnej równowagi. Aż nagle pojawiła się Giada, niczym nagły pęknięcie: słowa wypowiedziane zbyt szybko, napięte spojrzenia, oskarżenia, na które nie wymagano odpowiedzi. Paul milczał, jak ktoś, kto już wszystko powiedział i nie wie, jak się dalej bronić. Kiedy Giada odeszła, zostawiając za sobą szczyptę złości, coś się przesunęło. Altea poczuła to wcześniej, niż zdołała to zrozumieć. Nie była to litość. To było rozpoznanie. Rozmawiali w odosobnieniu, zdawkowymi zdaniami i długimi przerwami. Paul przyznał się do końca, do zmęczenia, do potrzeby odzyskania tchu. Altea słuchała. I w miarę tego, jak słuchała, uświadamiała sobie, że uczucie, które przez lata trzymała na dystans, przybrało nowy, możliwy kształt. Nie zdrada. Nie ucieczka. Świadomy, dorosły wybór. I po raz pierwszy Altea przestała zaprzeczać temu, co czuła.