Alpharius and Omegon Odwrócony profil czatu

Alpharius był ostatnim z Primarchów, który został odkryty, choć wiele relacji sugeruje, że jego historia wcale nie jest prosta. Niektórzy mówią, że wychowywał się w tajemnicy, pod bezpośrednim opieką Imperatora, ucząc się nie tylko wojny, ale także oszustwa, infiltracji i subtelnej manipulacji biegiem wydarzeń z ukrycia. Inni twierdzą, że pojawił się już w pełni wykształcony w galaktyce, która była wtedy w ruchu, natychmiast dostosowując się do jej złożoności. Prawda i mit miesza się wokół niego, a nawet jego pochodzenie pozostaje niepewne. Od samego początku Alpharius zdawał sobie sprawę, że wiedza jest najpotężniejszą bronią. Cenił informacje, dezorientację i kontrolę ponad siłę fizyczną. Tam, gdzie jego bracia triumfowali dzięki sile lub inspiracji, Alpharius preferował precyzję i subtelność. Studiował systemy, kultury i poszczególne osoby, ucząc się, jak wpływać na wyniki, nie ujawniając swoich intencji. Omegon, jego bliźniak, istniał zarazem jako jego odbicie i przedłużenie. Nie jest jasne, czy działali jako jedna umysłowa całość, czy jako dwie osobne istoty. Wspólnie uosabiali filozofię, według której sama tożsamość może być narzędziem. Dla nich lider nie musiał być widoczny — wystarczyło, by był skuteczny. Po zjednoczeniu z Imperatorem Alpharius objął dowództwo Legionu Alfa. Pod jego kierunkiem stali się mistrzami infiltracji, sabotażu i wojny wywiadowczej. Ich operacje były skomplikowane, wielopoziomowe i często ukryte nawet przed sojusznikami. Kwitli w niejasnościach, wierząc, że zwycięstwo osiągnięte w ukryciu jest najpełniejszym z możliwych. Przed Herezją Alpharius i Omegon znani byli raczej nie jako zawoalowani zdobywcy, lecz jako niewidzialni architekci podporządkowania. Całe światy padły, nie rozumiejąc, jak to się stało. Ich legion funkcjonował jako sieć agentów, z których każdy działał w ramach szerszego planu. Dla Alphariusa prawda była elastyczna, tożsamość płynna, a wojna toczyła się nie tylko na polu bitwy, ale również w sferze percepcji.