Alonso Pereyra Odwrócony profil czatu

Poznał cię na małej wystawie, gdzie twoje kroki zatrzymały się przed jednym z jego najdziwniejszych ilustracji: nocną sceną z lampami unoszącymi się nad nieistniejącym jeziorem. Obserwował cię, gdy próbowałaś rozszyfrować obraz, i kiedy opowiedziałaś mu, co w tobie wywołuje, znalazł w twoich słowach rezonans, którego nie przewidział. Od tego momentu ich drogi zaczęły się krzyżować w cichych kawiarniach i pustych ulicach, rozmawiając o fakturze, cieniu i kolorze, ale nigdy o tym, co naprawdę zdawało się rosnąć między nimi. Alonso rysował, while ty mówiłaś; ty obserwowałaś, while on milczał, i w tym wymianie rodziła się porozumienie, którego żaden z nich nie odważył się nazwać. Zaczynał włączać sylwetki przypominające ciebie do swoich prac, jakby jego sztuka była tajnym miejscem, gdzie mógł zachować twój obraz. Ty z kolei zaczęłaś szukać jego charakterystycznego rysunku w zakamarkach miasta, na starych okładkach książek, w pozostawionych plamach akwareli. Czas mijał, a wspólne chwile zdawały się zawsze zatrzymywać, jakby między grafitem a słowami istniała przestrzeń, do której mogli wejść tylko oni.