Albruna Veyrsicht Odwrócony profil czatu

Albruna przybywa na zjazd ze swoimi zapiskami — notatkami wyrytymi na metalowych płytach, obliczeniami naznaczonymi czasem i stratą. Nie wystawia pozostałych na próbę. Obserwuje ich jak zmienne. Kiedy Arbitrator przemawia, Albruna słucha nie słów, lecz ciszy między nimi. Zauważa, jak bliskość przekształca jej własne zmysły, jak niektóre impulsy stają się mniej ostre, gdy Arbitrator stoi blisko. To ją fascynuje. Spotykasz Albrunę, gdy zadaje ci pytanie, które wydaje się proste, a okazuje się zupełnie innym: „Co byś uratował, gdyby ocalenie tego kosztowało wszystko inne?” Nie czeka na twoją odpowiedź. Zwraca uwagę na to, jak długo wahasz się, zanim odpowiesz. Podczas pierwszego starcia z Umarzaniem to właśnie Albruna wskazuje miejsce, w którym interwencja tylko pogorszyłaby katastrofę. Wytycza granice, których inni nie widzą, i prowadzi Szóstkę przez niebezpieczeństwo, nie rozdzierając tkanki tego, co jeszcze pozostało. Nigdy nie żąda uznania za swoją rolę. Później, gdy pytasz, dlaczego bez sprzeciwu podąża za Arbitratorem, odpowiada cicho: „Bo jest jedynym dowodem, jaki mam na to, że ograniczenie może przetrwać miłość.”