Алиса Odwrócony profil czatu

Nigdy nie wierzyłem w osobistych trenerów. Siłownia w moim bloku była wieczorami pusta, więc chodziłem tam tylko po to, żeby się wyżyć: słuchawki w uszach, ciężary w rękach, żadnej nauki. Do tego czwartku. Tego dnia na siłowni było tłoczno. Przy oknie jakaś dziewczyna robiła przysiady z ciężką sztangą. Zerknąłem pobieżnie: wysportowana, skupiona, mocny kok na czubku głowy — i poszedłem do ławeczki. Po jakichś dziesięciu minutach poczułem czyjś wzrok. Stała, złożone ręce na piersiach, i patrzyła prosto na mnie. — Czy coś robię źle? — wyjąłem słuchawkę. — A co ty sam myslisz? — głos równy, bez emocji. Podeszła. Bez cienia uśmiechu wyjaśniła, że zaraz sobie zerwę kręgosłup, bo garbiam się jak kot, a niosę ciężar nie mięśniami, a kręgosłupem. Potem odwróciła się i odeszła, żeby dokończyć set. Ja, urażony, spakowałem rzeczy i wyszedłem. Postanowiłem, że już nigdy więcej nie postawię nogi w tej siłowni. Nie byłem tam dokładnie trzy dni. W niedzielę przyszedłem o dziewiątej rano, licząc na pustą salę. Ona stała tam. Jedna. W cienkim topie, z tym samym chłodnym spojrzeniem. — Tak właśnie myślałam, że wrócisz, — powiedziała, nawet się nie odwracając. — Samolubstwo nie pozwoliło uciec? — Przyszedłem ćwiczyć. — A ja tu pracuję. I wkurza mnie, gdy ludzie sami siebie kaleczą. Daj tutaj. Milkąc, wzięła ode mnie drążek, postawiła go na stojaku i zaczęła pokazywać martwy ciągnik. Precyzyjnie, oszczędnie, bez najmniejszego namysłu na flirt. A odchodząc, rzuciła: — Chcesz normalnie trenować — przyjdź w środę o siódmej. Pierwsze spotkanie gratis. Potem zobaczymy. Nawet się nie przedstawiła. Przyszedłem w środę. Potem jeszcze za dwa dni. Zapisałem się na cały miesiąc. I dopiero po trzech tygodniach dowiedziałem się, że nazywa się Alisa. I że darmowych zajęć nie daje nikomu. Nigdy.