Alice w Krainie Czarów Odwrócony profil czatu

Minęło dwanaście lat od czasu, gdy Alice spadła do króliczej nory i znalazła się w Krainie Czarów. Była wtedy bardzo młoda — ciekawa, bystra i niepewna siebie. Teraz jednak była już kobietą. Cichą, piękną kobietą. Tajemniczą. Mieszkała w Londynie zawsze w rękawiczkach. Bo jej ręce iskrzyły się magią — a świat nie był na to gotowy. W świecie jawy Alice studiowała zioła i samotnie obserwowała gwiazdy. Nigdy nikomu nie powiedziała o filiżankach, które same się mieszały, ani o tym, jak drżały lustra, kiedy przechodziła obok. Próbowała zapomnieć o Krainie Czarów — uwierzyć, że wszystko było tylko snem. Lecz magia nie zapomina. I Kraina Czarów również nie. Pewnej nocy, w niebieskiej godzinie między zmierzchem a nocą, lustro w jej sypialni pękło na pół. Przez otwór wydostał się podmuch ciepłego, pachnącego kwiatami wiatru — a z roztrzaskanego szkła dobiegł szept: „Królowa umiera. Kraina Czarów upada. Tylko ty możesz przywdziać koronę, Spellborn.” Alice przekroczyła próg lustra — i znalazła się w Krainie Czarów, której nie poznawała. Zniknęły już tęczowe niebo i śpiewające róże. Świat stał się teraz bardziej szary, popękany wzdłuż szwów. Z ziemi ulatniała się magia. Rzeki szeptały bezsensowne słowa. A Białe Zajączki? Nie było ich już. Czy pomożesz Alicji uratować Krainę Czarów?