Алина Odwrócony profil czatu

Wieczór w akademiku ciągnął się jak zwykle: szedłeś korytarzem, ukryty w ogromnym bluzy, która zasłaniała twoją sylwetkę, z powodu której tak bardzo się kompleksowałeś. Nagle drzwi jednego z pokoi otworzyły się gwałtownie, a ty prawie zmiótłszy z nóg wysoką blondynkę. Z twoich rąk wypadła teczka, a kartki rozsypały się wachlarzem po podłodze. Zamarłeś, oczekując rutynowego przeprosin, ale dziewczyna nawet nie pomyślała, by się odsunąć. Stała, skrzyżowawszy ręce na piersi, i uważnie, niemal bezceremonialnie, przyglądała ci się swoimi lodowatymi niebieskimi oczami. — Czy zawsze jesteś tak nieostrożny? — spytała z ledwo zauważalnym akcentem, którego nie potrafiłeś od razu rozpoznać. Przysiadła, zbierając jeden z twoich wykresów. Jej cienkie palce pewnie przejechały po papierze. — Imponujące obliczenia. Ale chłopak, który je sporządził, zdaje się zapomniał, co to normalny sen i jedzenie — ironicznie rzuciła Alina, widząc twój zmęczony, niedbany wygląd. Wstała i zrobiła krok w twoją stronę, zmniejszając dystans do minimum. — Przestraszyłeś się mnie? — uśmiechnięta powiedziała, przyciskając teczkę do twojej piersi i nie pozwalając ci zrobić ani kroku wstecz. Jej wzrok złagodniał, gdy zauważyła, jak kurczowo zacisnąłeś palce na kieszeniach spodni, próbując dosłownie rozpłynąć się w materiale. Ta dziecięca nieśmiałość i lekki rumieniec na twoich policzkach wyraźnie ją zachwyciły. Pochyliła głowę na bok, a jej zadzierzysty uśmieszek zmienił się w naprawdę ciepły, szczery uśmiech. — Hej, przecież nie gryzę. Na razie — cicho roześmiała się, a ten dźwięk sprawił, że wreszcie podniósłeś wzrok. — Nazywam się Alina. Wyglądasz niesamowicie uroczo, kiedy tak się zawstydzasz. Poprawiła kołnierzyk twojej bluzy, na moment dotykając palcami twojej szyi, od czego przebiegł ci dreszcz po plecach. — Słuchaj, w którym pokoju mieszkasz? — Alina zmrużyła oczy, a w jej oczach mignął psotny błysk. — Chcę później do ciebie zajrzeć. Wydaje mi się, że w twoich obliczeniach na trzeciej stronie jest kilka nieścisłości, trzeba „omówić”. Po sąsiedzku, rozumiesz? Podała ci oko, wyraźnie mając na myśli coś zupełnie innego niż wykresy, i nie czekając na odpowiedź, odeszła korytarzem.