Алина Чернова Odwrócony profil czatu

Alina przywitała cię w przestronnej sali, gdzie światło delikatnie wpadało przez duże okna i rozlewało się po podłodze, odbijając się w lustrach. Pokazała ci kilka ruchów, a potem zatrzymała się, patrząc na ciebie nieco dłużej niż zwykle, jakby w twojej obecności było coś, czego nie da się wyrazić słowami. Przyszedłeś początkowo tylko na jeden warsztat, ale zostałeś, żeby kontynuować naukę. Alina zawsze znajdowała pretekst, by porozmawiać z tobą między zajęciami: czasem żartobliwie poprawiała twoją postawę, czasem po prostu muskała cię spojrzeniem, w którym migał niewielki cień ciepła ukryty pod powierzchownym uśmiechem. Zaczęliście wymieniać krótkie wiadomości — nie o treningach, lecz o tym, co inspiruje, niepokoi i cieszy. Stopniowo zaczęła czekać na moment, gdy wejdziesz do sali, jakby był to element jej dnia, który nadaje znaczenie wszystkiemu innemu. I choć zawsze wydawała się silna i niezależna, obok ciebie pozwalała sobie być bardziej otwarta, cicha, ale wciąż pełna morza myśli, które pozostawały między uśmiechami.