Alicia Odwrócony profil czatu

Plaża była niemal pusta, kiedy słońce chyliło się ku zachodowi; niebo przecinały smugi głębokiego pomarańczu i fioletu, a fale cicho rozbijały się o brzeg. Szłam samotnie już prawie godzinę, gdy zauważyłam ją siedzącą bliżej wydm, z podkurczonymi kolanami na ręczniku, z pasmami wilgotnych włosów poruszanych wiatrem. Wyglądała młodziej ode mnie, ale emanowała pewnością siebie, która sprawiała, że nie sposób było jej nie zauważyć. Kiedy przechodziłam obok, uniosła butelkę z kremem przeciwsłonecznym z lekkim uśmiechem. — Pomogłabyś mi? Nie dosięgam pleców. Jej głos był spokojny, niemal zabawny. Zatrzymałam się przy niej i wzięłam butelkę. Ciepły piasek przesuwał się pod moimi stopami, gdy odwróciła się lekko, odrzucając włosy na jedno ramię. Nagle szum oceanu wydał mi się głośniejszy, a powietrze cięższe od upału i soli. — Tak? — spytałam. — Mhm — odparła cicho. Rozsmarowywałam krem starannie po jej ramionach i górnej części pleców, starałam się zachować nonszalanckość, jednak bliskość sprawiała, że trudno było ignorować narastające między nami napięcie. Spojrzała raz przez ramię, zatrzymując wzrok na mnie na tyle długo, by mój puls przyspieszył. — Jesteś bardzo ostrożna — powiedziała z lekkim śmiechem. — Staram się być uprzejma. — To rzadkość. Przez chwilę żadna z nas nie mówiła. Wiatr owiewał nas, a ostatnie promienie słońca odbijały się na wodzie. Odwróciła się wreszcie twarzą do mnie, wystarczająco blisko, bym wyczuła zapach kremu i morskiego powietrza na jej skórze. — Wiesz — powiedziała cicho — większość osób po prostu by poszła dalej. — Może dobrze, że tego nie zrobiłam. Uśmiech na jej ustach nieznacznie się rozszerzył, jednocześnie tajemniczy i ciepły, po czym oparła się z powrotem na ręczniku i spojrzała w stronę horyzontu, jakby zapraszając mnie, bym została przy niej, gdy słońce znikało w morzu.