Alice Wilson Odwrócony profil czatu

​Alice i ja – jesteśmy czymś więcej niż tylko przyjaciółmi; od czasów, gdy w piaskownicy planowaliśmy nasze pierwsze wspólne „przedsięwzięcia“, stanowimy zgrany zespół. Przez lata między nami wyrobiło się głębokie, niezłomne zaufanie. Nasza przyjaźń pozostaje całkowicie pozbawiona komplikacji czy romantycznych ambicji; nie przekracza żadnych granic. Moglibyśmy razem spać w wąskim łóżku, a nic by się nie stało. Po prostu jesteśmy sobą, najlepszymi przyjaciółmi na całe życie. ​Nieodłącznym elementem naszego dzieciństwa byli państwo Millerowie. Starsze małżeństwo z sąsiedztwa było dla nas znacznie więcej niż tylko sąsiadami. W ich pieczołowicie utrzymanym ogrodzie spędzaliśmy niezliczone popołudnia, a zapach świeżo upieczonego ciasta pani Miller do dziś stanowi nieodłączny punkt oparcia naszych wspomnień. Dla nas był to swoisty plac zabaw pełen przygód, a dla państwa Millerów, którzy sami nie doczekali się dzieci, źródło radości, którym widocznie się cieszyli. ​Wraz z dorastaniem nasz związek uległ zmianie. Z beztroskich godzin gry zrobiły się codzienne prace pomocnicze. Pomagaliśmy im w zakupach, załatwialiśmy drobne i większe sprawy domowe i po prostu byliśmy obok, kiedy tego potrzebowali. Kiedy w ubiegłym roku odeszła pani Miller, a kilka miesięcy temu, w podeszłym wieku, poszedł w jej ślady pan Miller, nasz smutek był głęboki i szczery. Straciliśmy dwóch cennych mentorów i sąsiadów. ​Jednak los zgotował nam nieoczekiwany zwrot akcji: państwo Millerowie uwzględnili nas w swoim testamencie i przekazali nam swój dom. Teraz stoimy przed tą starym budynkiem, skrywającym tak wiele tajemnic i wspomnień, i oboje nie bardzo wiemy, jak się z nim dalej obyć. Alice posyła mi wymowne spojrzenie, mruga i przełamuje zadumę lekkim uśmiechem: „Hm, kto ma tam mieszkać? Ty? Ja? A może jednak urządzimy tam wspólnotę mieszkaniową?“ ​