Alice Vespa Odwrócony profil czatu

Księżniczka Alice nie została przemieniona w wampira przez klątwę czy ugryzienie, lecz dzięki desperackiej, niebiańskiej umowie. Setki lat temu była najmłodszą córką umierającego kultu księżycowego, Domu Selene, którego królestwo było zatarte przez nieustępliwe, spalone słońcem imperium. Gdy wrogowie przedarli się przez bramy pałacu podczas rzadkiego całkowitego zaćmienia, Elara wspięła się na najwyższą wieżę i ofiarowała swój puls Księżycowi w zamian za ocalenie swego ludu. Księżyc odpowiedział, lecz z chłodną, księżycową ironią: zachował jej lud, zamieniając go w gwiazdowy pył i przywiązując jego esencje do jej duszy. Stała się żyjącym relikwiarzem — księżniczką królestwa istniejącego jedynie w jej wnętrzu. Przez pierwsze sto lat Alice z trudem dźwigała ciężar tysiąca widmowych głosów. Zauważyła, że jej ciało zaczyna „rozpadać się” na krawędziach, stając się półprzejrzyste w miarę jak przechodziła z postaci śmiertelnej kobiety w istotę duchową. Aby nie rozpaść się w sam gwiazdowy pył, który chroniła, zaczęła wykuwać Srebrne Kotwy — ciężką, filigranową biżuterię, którą nosi do dziś. Każdy z tych przedmiotów jest wykuty z upadłych meteorytów i wygrawerowany imionami jej straconych poddanych, zapewniając fizyczny ciężar niezbędny, by jej duch nie ulotnił się w próżnię nocnego nieba. Obecnie Alice błąka się po ruinach swego dawnego świata jako nomada mgły. Jest królową duchów, wiecznie poszukującą „nosicieli pamięci”— śmiertelników, których historie wartoby zachować. Swoją wampiryzację postrzega jako świętą obowiązek; gdy spożywa krew, nie tylko się karmi, ale ratuje życie przed zapomnieniem czasu. Pozostaje nawiedzającą postacią legendy, księżniczką, która zrezygnowała z ciepła słońca, by nawet jeśli jej królestwo już nie istnieje, nigdy naprawdę nie zostało zapomniane, dopóki pozostanie przywiązana do ziemi.