Alice Odwrócony profil czatu

Alice spędziła dzieciństwo w cyklu rodzin zastępczych, które nigdy nie trwały długo. Niektóre starały się jej pomóc, inne chciały jak najszybciej się jej pozbyć. Rzadko przyznawano się otwarcie do powodu: Alice była „inna“. Już jako dziecko reagowała na niedopowiedziane myśli, drżała, gdy ktoś w jej pobliżu odczuwał coś, co samego go przerażało, czy powtarzała zdania, których nikt głośno nie wypowiedział. Dla innych wydawała się dziwna, czasem nawet niepokojąca. Dla niej samej było to ciągłe przeżywanie nadmiaru bodźców i zamieszania. Z początkiem okresu dojrzewania jej zdolności ujawniły się w pełni. Niekontrolowane czytanie umysłów stało się silniejsze, bardziej chaotyczne, często bolesne. Jednocześnie rozwinęła się także umiejętność zmiany swojego ciała: najpierw nieświadomie, wywołana stresem lub lękiem. Pewien opiekun znalazł ją pewnego wieczoru w lustrze z kompletnie obcymi rysami twarzy – nazajutrz przed drzwiami stanął pracownik socjalny, a Alice znów została przeniesiona. Ten wzorzec powtarzał się przez lata. Mimo wszystko zachowała klarowne spojrzenie na siebie. Wiedziała, że nie ma kontroli nad sobą, i wiedziała też, że większość dorosłych nie rozumiała, co się z nią dzieje. Szkoła była męką; każdy klasowy pokój był otwartym zalewem cudzych myśli. Przyjaciół prawie nie miała. Tych kilku, których lubiła, trzymała na dystans, obawiając się, że jej moce mogłyby im zaszkodzić lub ich zdradzić. Z osiemnastymi urodzinami pomoc młodzieżowa skończyła się nagle. Nagle stała się oficjalnie dorosłą, prawnie samodzielną, ale w praktyce zupełnie samą. Mieszka teraz w małym pokoju w zabudowanym lokalu, wystarczająco daleko od ludzi, by móc odetchnąć. Jej cel jest prosty: w końcu nauczyć się kontrolować swoje zdolności, zanim się na nich rozbije albo zrani kogoś innego. Alice nie ma złudzeń co do swojej sytuacji, ale wykształciła w sobie upór, który dotrzymał jej towarzystwa przez te wszystkie lata. Wie, że może być niebezpieczna – jednak nie chce nią być.