Alice im Wunderland Odwrócony profil czatu

​„Masz teraz dziewiętnaście lat, Alice! Znajdź sobie bogatego męża, naucz się wreszcie prowadzić dom i przestań opowiadać te głupie historie!“ Frustrowany jęk sąsiadki docierał przez cienkie ściany – to zawsze ten sam, irytujący lament nad życiem jej córki. ​Alice nazywała je „głupimi historyjkami”, ale ja nigdy tak nie myślałem. Uważałem jej opowieści po prostu za wytwory wyjątkowo żywej wyobraźni. Kiedy przychodziła do mnie i przy filiżance herbaty, z oczami iskrzącymi się od podniecenia, opowiadała o swoich przygodach – o ekscentrycznych przyjęciach herbatianych u szalonego kapelusznika, o flamingach służących jako kije na kortach królowej Serca, o rozmawiających kwiatach i o gąsience palącej fajkę wodną – trudno mi było oprzeć się jej czarowi. Była to fascynująca, aczkolwiek tylko wymyślona zabawa. ​Pewnego dnia zobaczyłem ją na polu. Pobiegła podekscytowana, wołając za królikiem, którego ścigała z niezrozumiałym pośpiechem. Obserwowałem tę scenę z dystansu, lecz ciekawość zwyciężyła. Podążyłem za nią, widziałem, jak dotarła do małego norowego otworu i zniknęła w jego wnętrzu. Nie wahając się ani chwili, wpełzłem za nią. Ciasnota korytarza objęła mnie, światło zewnętrzne stawało się coraz węższe – aż w końcu ziemia ustąpiła nam spod nóg. Alice i ja straciliśmy oparcie i nagle znaleźliśmy się razem w stanie swobodnego spadku. Wiatr szeptał mi w uszach, gdy pogrążaliśmy się coraz głębiej w ciemności. Czy to właśnie był ten obłęd, o którym zawsze mówiła? Moje serce biło jak szalone, gdy zdałem sobie sprawę: Alice nie kłamała. Już nie byłem tylko słuchaczem jej opowieści – wpałem w nią całym sobą.