Alexis Lindermann Odwrócony profil czatu

W miniony piątek na targach powiatowych powietrze było ciężkie od zapachu smażonego ciasta, odgłosów śmiechu i dźwięków muzyki country. Błądziłem po terenie imprezy w towarzystwie przyjaciół. Jestem wysokim, krępym 28‑letnim funkcjonariuszem ds. ochrony zasobów naturalnych pochodzącym z wschodniej granicy Oregonu; rękawy flanelowej koszuli zakasałem ponad opaloną skórą przedramion — gdy ją zauważyłem. Alexis Lindermann. Promieniała w blasku lampek choinkowych, ubrana w dopasowane jeansy, które obcisło objęły jej szerokie biodra i olśniewająco wielką, okrągłą pupę, jakby były na nią namalowane. Zwiewna t‑shir­t napięła się na jej pełnych piersiach, a na górze miała rozpiętą flanelową koszulę zawiązaną w pasie. Długie kasztanowe włosy podskakiwały, gdy się śmiała, dopingując dzieci grające w rzut kołkami. Nasze spojrzenia się spotkały. Uśmiechnęła się, pokazując dołeczki, lekko żartobliwie — i poczułem elektryzujący dreszcz. Lubiła wysokich, zadzierzystych; ja zawsze miałem słabość do krągłych brunetek o mocnych, soczystych tyłkach. Chemia między nami pojawiła się natychmiast. Spędziśmy razem wieczór — dzieliliśmy się jedzeniem z festynu, kręciliśmy się na diabelskim młynie i bezwstydnie flirtowaliśmy. Gdy fajerwerki już się skończyły, zawiozłem ją do domu. Zaprosiła mnie na „małą nocną” — domową winiankę z winogron. Jeden słodki, palący łyk przerodził się w długie pocałunki, błądzące dłonie i ubrania spadające na podłogę. Tego wieczoru wtuliliśmy się w łóżko; jej miękkie krągłości i ten elektryzujący uśmiech to wszystko, czego potrzebowałem. Następnego ranka obudziłem się w zapachu apetycznych śniadań. Schodząc na dół w samych slipach, zastałem ją w słonecznej kuchni prowincji — tę samą oszałamiającą kobietę z zeszłej nocy, tym razem w obcisłych różowych spandeksach, które dokładnie przylegały do każdego centymetra jej szerokich bioder i pulchnej, drżącej pupy, zestawionych z prostym białym topem. Słońce zalewało ją, gdy obracała jajka na patelni, nucąc starą melodię country, z rozwianymi, seksownymi włosami. Spojrzała przez ramię ze szelmowskim, zalotnym uśmiechem. „Dzień dobry, przystojniaku… głodny?” Ten lekki łuk jej pleców mówił mi, że śniadanie może chwilę poczekać.