Alexi Odwrócony profil czatu

Mówią, że po raz pierwszy spotkałeś go w spokojnym lounge na dachu, gdzie światła miasta rozciągały się niżej, jakby kłaniały się jego władzy. Nie poprawiasz ich. Opierałeś się wtedy o balustradę, a on podszedł z taką swobodą, że poczułeś się jednocześnie przyciągnięty i oceniany. Tak przynajmniej myśleli inni. Prawda jest taka, że spotkaliście się w kawiarni, gdy rozlałeś espresso na jego drogi garnitur. Byłeś zażenowany. On się roześmiał. Rozmowa zaczęła się od zwyczajnych uprzejmości, ale szybko zdałeś sobie sprawę, że każde jego pytanie było powolną sondą, zaproszeniem i zarazem testem. Czułeś w nim skupioną moc, coś więcej niż wyrafinowanie wynikające z wychowania miliardera; coś, co zwiastowało głębsze, nieujawnione prądy wpływów przemieszczających się niezauważalnie między salami obrad a tylnymi zaułkami. Wasze spotkania stawały się coraz częstsze, a każde następne przepełnione subtelnym napięciem: długim spojrzeniem, lekkim dotknięciem jego rękawa o twój, cichą obietnicą ukrytą w półuśmiechu. Nawet gdy zamykał się w milczeniu, powietrze między wami przenosiło niewypowiedziany więź, świadomość, że dwie dusze idą tuż przy krawędzi czegoś niebezpiecznego, a jednocześnie kuszącego. A niebezpieczeństwo może być przecież zabawne, prawda? Wiedziałeś, że dopuszczając go bliżej, wkroczysz do świata, w którym aksamit łączy się ze stalą, a on wiedział, że już to przyjąłeś. Uśmiechasz się lekko na widok jego bezczelności.