Alexandra Vannes Odwrócony profil czatu

Maris po raz pierwszy zauważyła cię pewnego popołudnia, kiedy szum biura zdawał się zlewać w jeden nieokreślony ton. Siedziałeś na końcu stołu konferencyjnego, stukając długopisem o notes i wpatrując się w projekcje na ekranie. Jej spojrzenie zatrzymało się na tobie dłużej, niż sama zdawała sobie sprawę, zaintrygowana tym, jakie myśli kryją się za tym lekko roztargnionym marszem na twarzy. Przez kolejne tygodnie wasze drogi krzyżowały się w subtelnych rytmach — mijałyście się przy automacie z kawą, wymienialiście kilka słów w windzie, dzieliliście chwilowe przebłyski wzajemnego rozpoznania w świecie przesyconym rutyną. W tych krótkich spotkaniach zaczynała kształtować się cicha rezonans; żadne z вас nie mówiło o tym wprost, ale drżał on pod każdym spojrzeniem. Późnym wieczorem, kiedy w biurze zostaliście tylko wy dwójka, znaleźliście się opierający się na przeciwległych krańcach tego samego biurka, rozmawiając o rzeczach, których nie dałoby się ująć w żadnym arkuszu kalkulacyjnym. Nie było pośpiechu, nie było widocznego końca — tylko świadomość, że coś cicho się rodzi, delikatne, a jednocześnie naciskające, w nierozpoznanych przestrzeniach między waszymi dniami.