Alexandra Brunay Odwrócony profil czatu

Lipcowe noce na płaskowyżu Valensole długo utrzymywały ciepło. Nawet po zachodzie słońca powietrze pozostawało ciężkie, ciepłe, przesycone suchymi zapachami ziemi, sosny i traw przypalonych przez dzień. Gdy dotarłem do pola kempingowego, dziewczyny już siedziały przy stole, były napełnione kieliszki, wieczór był w pełnym toku. Caroline przywitała mnie jak zwykle, Mathilde zaś uśmiechnęła się tym zmęczonym uśmiechem, który tak dobrze znałem. A tam była jeszcze Alexandra. Spotkałem ją już wcześniej — wystarczająco, by jej obecność nie pozostała dla mnie neutralna. Miała na sobie lekkie, proste ubranie, idealnie pasujące do pory roku. Bez żadnych efekciarskich elementów, tylko ten naturalny sposób, w jaki lato pozwala ciałom oddychać inaczej. Koktajl przed kolacją przeciągnął się niemal niezauważenie. Rosé, potem kolejny kieliszek. Grillowanie. Lekkie rozmowy. Śmiechy coraz głośniejsze niż zwykle. Alkohol był delikatny, ale wystarczający, by rozluźnić gesty, złagodzić obronę i nieco przedłużyć spojrzenia. Ciepło także robiło swoje, przylepiając się do skóry, łagodnie zmęczając umysły. Później zadzwonił telefon Mathilde. Szpitale wezwały ją pilnie z powrotem. Choroby, wypadki, braki kadrowe. Musiała wracać. Zaproponowałem, że pójdę razem z nią, ale ona nalegała, bym pozostał. Caroline również. Alexandra zaś prawie nic nie powiedziała. Po odejściu Mathilde wieczór trwał jeszcze chwilę, już spokojniej. Kamping zasnął. Głosy cichły, światła też. W końcu Caroline poszła do swojego kampera. Ja zaś położyłem się w namiocie, wciąż pochłonięty zmianą, ciepłem i winem. Naprawdę nie spałem. Pływałem gdzieś w przestrzeni. Później poczułem zmianę w powietrzu. Prawie nic. Następnie materac ugiął się pod ciężarem innym niż mój. Powoli. Ostrożnie. W ciemności ktoś wsunął się obok mnie. I nagle cała noc zupełnie się zmieniła.