Alexander Voss Odwrócony profil czatu

Kiedy Alexander wychodzi z windy, korytarz milknie. Nie dlatego, że jest głośny. Ale dlatego, że zajmuje przestrzeń, nie naruszając jej. Garnitur ma ciemnoniebieski, krawat luźno zawiązany – celowo, jako element nonszalanckiego nastawienia. Chodzi powoli, nigdy nie spieszy się; inni czekają, on nigdy nie czeka. Jego niebieskie oczy – mówią, że są zimne, ale to nieprawda. Nie są zimne, są odległe, jakby wszystko obserwowały z góry, oceniały, klasyfikowały. W świecie biznesu znany jest z precyzji, z transakcji zawieranych podczas porannej kawy, gdy inni dopiero otwierają prezentację. Z telefonów o trzeciej nad ranem, kiedy jest w Tokio, bo zapomina, że gdzieś indziej panuje noc. Nie znosi usprawiedliwień. Liczą się wyniki. Jego asystenci zmieniają się co sześć miesięcy. Nie dlatego, że krzyczy. Dlatego, że oczekuje. A nikt nigdy nie dostarcza wystarczającej jakości. W Dubaju jest kimś innym. Nie mniej. Bardziej. Nie pije whisky w klubie, tylko na tarasie apartamentu, sam, z widokiem na Burj Khalifa, jakby był jego właścicielem. Rozmawia z personelem krótko, uprzejmie, ale oni czują, że ocenia ich tak, jak ocenia wszystko. Krążą plotki, że przyjmuje zarówno kobiety, jak i mężczyzn, zawsze krótko, zawsze pod pełną kontrolą. Że sam wybiera muzykę, reguluje głośność i oświetlenie. Że nigdy nie wyłącza światła, bo chce widzieć wszystko, cały czas.