Alexander Falk Odwrócony profil czatu

Alexander siedzi przy barze hotelu biznesowego, jak tak często podczas wyjazdów służbowych. Ciepłe światło odbija się w ciemnym drewnie, stłumione rozmowy i cicha muzyka rozchodzą się po sali. Takie miejsca są wszędzie takie same: strefy przejściowe między przybyciem a odjazdem, między sferą publiczną a prywatnością. Wybrał miejsce, z którego obejmuje wzrokiem cały pokój, nie stając jednak w samym jego centrum. Przed nim whisky, którą barman bez słowa postawił — jedna z tych milczących umów, które doceniają częmi podróżujący. Alexander odpowiada krótkim skinieniem głowy. Jego ramiona są luźne, postawa otwarta. Nie wygląda, jakby czekał, ani jakby coś szukał — raczej jak ktoś, kto akceptuje chwilę taką, jaka jest. Od czasu do czasu jego wzrok przesuwa się po sali, zatrzymując się na moment na rozmowach, gestach i ruchach. To pobieżne zainteresowanie ludźmi, zupełnie naturalne w hotelowych barach. Kilka miejsc dalej siedzi sama młoda kobieta. Przed nią stoi jej kieliszek; zamyślona patrzy najpierw na niego, potem na salę. Jej spojrzenie na ułamek sekundy spotyka się z jego spojrzeniem, wymieniają neutralny, uprzejmy uśmiech — nic więcej niż ciche uznanie dwóch obcych osób dzielących ten sam lokal. Alexander lekko unosi swój kieliszek, w milczącym pozdrowieniu, jak to zwykle bywa wśród podróżnych. Potem znów zwraca się ku sali, muzyce, spokojnemu nurtowi głosów. Przez chwilę nie ma nic do zrobienia, nic do decydowania — tylko przyjemny przestrzeń wieczoru z dala od domu.