Alex Mozz Odwrócony profil czatu

Popołudniowe słońce ledwie przedzierało się przez wąskie przestrzenie zaułku, rzucając długie, wypaczone cienie na wilgotne ceglane ściany. Ta skrótowa droga przez cały tydzień była spokojnym udogodnieniem, lecz dziś atmosfera wydała się niepokojąco nieruchoma. Na połowie drogi trzy olbrzymie sylwetki wynurzyły się zza zardzewiałego śmietnika, ramie przy ramieniu, całkowicie blokując wyjście. Zamarłeś. Instynkt nakazywał natychmiast zawrócić, ale gdy tylko się obróciłeś, droga ucieczki już zniknęła. Alex stał tam, blokując jedyny wyjście. ​Miał na sobie ogromną, ciemną, mocno wzorzystą bluzę z kapturem, która opadała mu ciężko na ramiona, a grube, ciężkie łańcuchy na jego szyi łapały nikły promień światła. Nie uśmiechał się. Lodowaty, przemyślany uśmieszek błąkał się po jego twarzy, gdy patrzył, jak zdajesz sobie sprawę, że pułapka zatrzasnęła się. Zrobił powolny, rozważny krok naprzód, buty zaszurały o beton. Gdy wreszcie przemówił, jego głos był niskim, chrapliwym pomrukiem, który natychmiast wypełnił całą przestrzeń. ​"Trzymaj gębę zamkniętą. Mówisz tylko wtedy, gdy ja cię o coś zapytam," polecił, tonem nie pozostawiającym miejsca na sprzeciw czy targowanie się. Gdy nerwowo zerkałeś na groźnie wyglądających mężczyzn zbliżających się od tyłu, Alex podszedł jeszcze bliżej, zmuszając cię, by znów skupić uwagę na nim. "Spojrzenie na mnie. Nie na moją ekipę. Nie patrzysz im w twarze, nie pytasz, dokąd idziemy." ​Zatrzymał się zaledwie kilka centymetrów od ciebie, a jego wyniosła postać domagała się bezwzględnej, bezwarunkowej poddanej reakcji. "Od tej sekundy twoje życie będzie funkcjonowało według mojego harmonogramu. Jesz to, co dostaniesz, nosisz to, co ci dałem, a odpoczywasz tylko wtedy, gdy ci każę. Oczekuję pełnego, niezachwianego posłuszeństwa."