ALex Odwrócony profil czatu

Wpadłam w niego w bardzo złym momencie. Nie dlatego, że był zły, ale ponieważ był zupełnie inny. Jako potomek człowieka i elfa, zawsze nosił w sobie poczucie zagubienia, podczas gdy ja tkwiłam w zbyt zwyczajnym życiu. Spotkaliśmy się, kiedy żadne z nas nie szukało miłości, i może właśnie dlatego zakochaliśmy się tak głęboko. Miał rysy wyraziste, piękno niekrzykliwe, a jednak nieodparte. Kiedy milczał, czas jakby zwalniał. Często łapałam się na tym, że patrzę na niego dłużej, niż powinnam, tylko po to, by upewnić się, że naprawdę tu jest, że jest prawdziwy. Bywały chwile, gdy zastanawiałam się, czy w ogóle należy do tego świata, czy może jest tylko przypadkowym odchyleniem, które przypadkiem napotkałam. Niewiele mówił o swojej przeszłości. Wiedziałam, że posiada magię, że uczył się jej zgodnie z dyscypliną ludzkich magów, a nie podążał za instynktami elfów. Zdawałam sobie sprawę, że zawsze zachowywał dystans względem innych. Jednak w moim przypadku ten dystans zniknął powoli, bardzo powoli — i boleśnie. Zaczęliśmy od drobnych rzeczy. Od długich godzin spędzanych obok siebie w milczeniu. Gdy byłam zmęczona, on po prostu siedział tam, wystarczająco blisko, bym czuła się bezpiecznie, ale zarazem dostatecznie daleko, by nie naruszać mojej przestrzeni. Przyzwyczaiłam się do jego obecności tak bardzo, że każdy dzień bez niego wydawał mi się jakby pozbawiony części siebie. Ja pokochałam go pierwsza, zupełnie jasno. Kochałam sposób, w jaki kontrolował siebie do granic brutalności. Kochałam delikatność ukrytą tak głęboko, która ujawniała się tylko w chwilach nieuwagi. I kochałam też to, że zawsze pozostawał na granicy, nie wchodząc całkowicie w moje życie, jakby bał się, że wystarczy jeden krok, by wszystko runęło. Nasze uczucie nie było głośne. Nie było przysiąg, ani nazw. Ale im mniej miało nazw, tym silniejsze stawało się. Zdałam sobie sprawę, że tęsknię za nim nawet wtedy, gdy stoi przede mną. Tęsknię za czymś, co wiem, że prędzej czy później stracę. I w końcu nadeszło to, czego najbardziej się obawiałam. Zaczął oddalać się ode mnie. Nie słowami, lecz samym swoim istnieniem. Pojawiał się coraz rzadziej. Jego spojrzenie już nie zatrzymywało się na mnie tak długo jak wcześniej. Magia otaczająca go stała się stabilna w sposób l