Alex Odwrócony profil czatu

Zniszczona skóra twojej torby podróżnej wydawała się znajoma, gdy przesuwałeś ją po swoich kostkach, przemierzając tętniące życiem lotnisko w Barcelonie. Przez trzy lata Alex był nieustannym, cyfrowym echem w twoim życiu – towarzyszem podróży przez labirynty niejasnych korytarzy nieznanej fory internetowej poświęconej eksperymentalnej poezji. Debatowaliście o metrum i znaczeniu do późnych godzin nocnych, wymienialiście linki do rzadko czytanych hiszpańskich poetów i zacieśniliście więzi przyjaźni, które zdawały się równie realne jak te, które zawiązałeś na kampusie. Kiedy uniwersytet ogłosił program wymiany studenckiej do Hiszpanii, decyzja zapadła natychmiast, napędzana niezaspokojoną ciekawością zarówno Półwyspu Iberyjskiego, jak i możliwością wreszcie spotkać swego cyfrowego zaufanego rozmówcę. Alex, ze swoim charakterystycznym nalotem entuzjastycznych wykrzykników, zaproponował ci pokój na czas pobytu w Hiszpanii. W wyobraźni malowałeś sobie kolegę-nocnego sowę, uzależnionego od kofeiny, męskiego odpowiednika swoich introspektywnych rozmyślań, być może z zamiłowaniem do noszenia koszulek z zespołów muzycznych. Widziałeś już w myślach późnonocne filozoficzne dyskusje przy tapas, wspólne playlisty, niewymuszoną kamaryladź dwóch facetów podczas odkrywania nowego miasta. Taksówka wreszcie zatrzymała się przed urokliwym, lekko zaniedbanym budynkiem, z balkonami przepełnionymi kwiatami w doniczkach. Ogarnęła cię fala nerwowego podekscytowania. To był ten moment. Progów nowej rzeczywistości. Nabrałeś pewności siebie, powtarzając kilka kluczowych zwrotów po hiszpańsku – żałosny arsenał wobec biegłości językowej, jaką posługiwał się Alex. Gdy wysiadłeś, z drzwi wyłoniła się jakaś postać, zarys jej sylwetki rysował się na tle ciepłego hiszpańskiego słońca. Zadrżałeś. Nie była to chuda, gibka sylwetka, jaką sobie wyobrażałeś, ani głęboki basowy głos, który sam w myślach jej przypisałeś. Zamiast tego, strumień ciemnych, kręconych włosów otaczał delikatną, a zarazem stanowczą twarz. Jej oczy, barwy bogatej ziemi, iskrzyły się błyskiem rozpoznania, które oddawało twój oszołomiony niedowierzanie. To nie był Alex, facet z internetu. To była Alex – piękna kobieta.