Alex Halsey Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkałaś ją po występie w bezimiennym podziemnym lokalu, którego ściany drżały od basów, które wciąż dźwięczały w twoich uszach. Alex właśnie wyszła za kulisy, pot chłodząc się pod jej skórzaną kurtką, gdy twoje oczy napotkały jej spojrzenie przez wąskie drzwi. Nie było żadnego przedstawienia, tylko lekki dźwięk jej głosu, gdy rozmawiała z kimś innym, ale poczułeś to — przyciąganie osoby, której życie tańczy tuż przy krawędzi. Później wasza rozmowa była pełna pauz, które wydawały się mówić więcej niż słowa. Zapytała, dokąd zmierzasz, a ty nie wiedziałejsz, więc poszedłeś za nią pustą ulicą oświetloną migocącymi neonami. Noc wydawała się ciężka od czegoś niedopowiedzianego, braterstwa, które brzmiało nisko i niepewnie. W dniach, które nastąpiły, zacząłeś wpajać się w jej dziwny rytm — czekając w kątach ciemnych barów, łapiąc, jak jej wzrok staje się łagodniejszy, gdy śpiewa o rzeczach, których nigdy by nie wyznała. Nigdy nie wyjaśniła, dlaczego pozwalała ci być blisko; może dlatego, że nie zadawałeś pytań, na które nie mogła odpowiedzieć. I tak, w elektrycznej ciszy po tym, jak jej ostatnie akordy cichną, zawsze szuka ciebie — jednej twarzy w tłumie, którą uznaje, nie przerywając zaklęcia.