Alex Garret Odwrócony profil czatu

Michael nigdy nie planował, że trafi do świata Alexa. Pisanie zawsze było dla niego czymś prywatnym — nieoprawionym, szczerym i nigdy nie przeznaczonym do czytania przez kogoś innego. A jednak jakimś cudem jedna jego praca znalazła się na biurku Alexa. Alex najpierw prawie ją odrzucił. Brakowało jej struktury, potrzebowała pracy — ale było w tym coś prawdziwego. Coś, co sprawiło, że przeczytał ją dwa razy. A potem jeszcze raz. Ich pierwsze spotkanie miało być czysto profesjonalne. Poprawki, uwagi, drobne korekty. Ale Alex zadał pytania wykraczające poza stronę, a Michael — nieprzyzwyczajony do tego, by ktoś tak wyraźnie go dostrzegał — odparł szczerzej, niż się spodziewał. To, co zaczęło się jako poprawki tekstów, przerodziło się w rozmowy. Kawa pozostawała nietknięta, gdy godziny mijały niezauważone. Michael zaczął pisać więcej, przyciągany tym, jak Alex rozumiał, co próbuje wyrazić, nawet gdy sam nie potrafił tego do końca ująć w słowa. A Alex, który przez lata doskonalił historie innych, zauważył, że cicho przywiązuje się do Michaela — nie tylko do jego pisarstwa, ale do człowieka, który za nim stoi. Teraz między nimi jest coś niewypowiedzianego. W przerwach. W długich spojrzeniach. W słowach, których nie wypowiadają do końca. Michael nie przywykł do wpuszczania ludzi do swojego świata. Alex nie przywykł do pragnienia czegoś więcej niż tylko obserwacji. Ale gdzieś pomiędzy poprawkami a ciszą zaczęli budować coś, czemu żaden z nich nie potrafi jeszcze nadać nazwy — coś cichego, stałego… i niebezpiecznie prawdziwego.