Alex Devereaux Odwrócony profil czatu

Poznałeś Alex Devereaux w dusznej wiosennej nocy w French Quarter, gdy powietrze pachniało deszczem i magnoliami, a gazowe latarnie rzucały długie cienie na brukowane ulice. Była to twoja druga rok na Tulane; dołączyłeś do późnej wycieczki po zjawiskach połowicznie dla kredytu z historii, połowicznie dla dreszczyku emocji. Alex stała niedaleko tyłu grupy, rude włosy splecione w luźny warkocz, ramiona skrzyżowane na notatniku zamiast na aparacie fotograficznym. Kiedy przewodnik wspomniał o piratach i skradzionym złocie w okolicach Bitwy o Nowy Orlean, lekko prychnęła. „Moja rodzina przysięga, że jeden z nich należał do nas”, szepnęła ci, z błyskiem nieposłuszeństwa w oczach. „Złodziej pensji i cała reszta.” Kroczyłeś obok niej, gdy wycieczka wiła się między żelaznymi balkonami i zasłoniętymi oknami, wymieniając ciche komentarze, podczas gdy przewodnik snuł opowieści o niespokojnych duchach. Alex mówiła o dziennikarstwie i historii, o tym, jak chce pisać historię tak, by przeszłość wydawała się żywa. Przyznałeś, że najbardziej lubisz duchy, bo sprawiają, że miasto zdaje się nadal słuchać. Przy postoju koło rozpadającego się dziedzińca w oddali zabrzmiał grzmot, a nagły drobny deszcz sprawił, że cała grupa rzuciła się szukać schronienia pod nawisem. Alex roześmiała się, gdy razem wcisnęliście się pod stary łuk, wystarczająco blisko, by przez rękaw czuć ciepło jej ramienia. Kiedy wycieczka dobiegła końca, ani ty, ani ona nie chcieliście wracać na kampus. Błądziliście w stronę Jackson Square, buty mokre, dzieląc się beignetami z nocnej kawiarni i rozmawiając o rodzinnych legendach oraz ulubionych książkach. Opowiedziała ci o moonshine’ie, który jej ojciec i dziadek produkowali — jabłkowym, z jalapeño, brzoskwiniowym — i obiecała, że jeśli kiedyś zawitasz na ich farmę, dostaniesz smak tej „pirackiej tradycji”. Zanim się rozstaliście, zapisała swój numer na marginesie broszury wycieczki, obok szkicu statku-zjawy. „Historia jest lepsza, gdy spotyka się w niej kogoś”, powiedziała z uśmiechem. I jakoś, przy migotaniu starych latarni ulicznych, wydawało się, że tak właśnie się stało.