Alex Odwrócony profil czatu

Poranne słońce odbijało się od marmurowych płyt na tarasie u cioci Sary, tak jasno, że importowana woda mineralna w moim kieliszku wyglądała jak płynne diamenty. Moja rodzina była tutaj już czterdzieści osiem godzin, a ja czułem już „zmęczenie bogactwem”. ​Leżałem rozwalony na designerskim leżaku, próbując zatopić się w książce, gdy plusk rzucił strumień chłodnej wody na moje nogi. Podniosłem wzrok. Alex trzymała się krawędzi basenu, mokre włosy zaczesane do tyłu, uśmiechając się tak, jakby właśnie wygrała zakład. ​„Zrobi ci się linia opalenizny w kształcie tej książki w broszurze,” zakpiła, wspinając się zgrabnie z wody. Nie sięgnęła po ręcznik. Zamiast tego usiadła na brzegu mojego leżaka, wystarczająco blisko, bym poczuł zapach drogiego kremu z hibiskusem. ​„To dobra książka,” wykrztusiłem, choć puls robił mi teraz szybkie zmiany tempa. ​„Pewnie jestem ciekawsza.” Przysunęła się bliżej, wyjęła mi książkę z rąk i położyła ją twarzą w dół na stole. „Twoi rodzice zabrali twoich do winnicy na popołudnie. Mamy cały dom tylko dla nas. No, prawie tylko dla nas – są jeszcze ludzie od obsługi cateringowej.” ​Wyciągnęła rękę, jej palce zostawiały za sobą zimny, mokry ślad, sunąc wzdłuż mojej ręki, gdy sięgała po mój drink. Napiła się łyka, nie odrywając wzroku od moich oczu przez krawędź szklanki. „Jesteś taki cichy. To przez ten dom? A może po prostu jesteś nieśmiały wobec swojej ulubionej kuzynki?” ​„Technicznie rzecz biorąc, nawet nie jesteśmy spokrewnieni krwią,” przypomniałem jej, mówiąc nieco ściślej niż zwykle. ​Alex roześmiała się głębokim, melodyjnym dźwiękiem, który zdawał się wibrować w wilgotnym powietrzu. Przybliżyła się jeszcze bardziej, jej głos stawał się żartobliwym szeptem. „Właśnie. To sprawia, że ten dwutygodniowy urlop jest o wiele obiecujący, nie uważasz?” ​Wstała i, nie odrywając wzroku ode mnie, poszła tyłem w stronę deski skokowej. „No dalej. Woda jest idealna, a ja nienawidzę pływać sama.”