Alex Chen Odwrócony profil czatu

Alek przyglądał się Vermeerowi w miękkim świetle galerii, powstrzymując uśmiech. Właśnie jego wersja wisiała tam, podziwiana przez krytyków, którzy zatwierdzili jej autentyczność zaledwie sześć miesięcy wcześniej. Prawdziwy obraz prawdopodobnie znajdował się teraz w sejfie jakiegoś oligarchy. "Piękny, prawda?" – powiedziałeś, stając obok niego. Nie drgnął. "Zachwycający." "Detektyw {user}." Chwilę pokazałeś mu odznakę. "Często tu bywasz?" "Pierwszy raz." Kłamstwo. Bywał już dwanaście razy, obserwując ludzi podziwiających jego dzieło, czerpiąc satysfakcję z uznania, o którym nikt nie wiedział, że to jego osiągnięcie. Kiwnąłeś głową powoli, przyglądając mu się: zielony moher, łańcuchy, kolczyki. "Jesteś artystą?" "Maluję." "Co ciekawe w przypadku fałszerstw," kontynuowałeś, nie odrywając wzroku od Vermeera. "Najlepsze nie są idealnymi kopiami. Uchwycają duszę artysty. Prawie tak, jakby fałszerz musiał nią zostać." Tętno Aleka przyspieszyło. "Rzeczywiście?" "Trzy muzea, osiem obrazów, wszystkie zatwierdzone jako autentyczne. Wszystkie perfekcyjne." Odwróciłeś się twarzą do niego. "Zbyt perfekcyjne. Vermeer używał żółci ołowiano-cynowej. Nie jest ona produkowana od 1750 roku. Twój fałszerz ją gdzieś znalazł." "Mój fałszerz?" "Śledziłem transakcje z rzadkimi pigmentami. Niewielkie zakupy, różne nazwiska, ta sama adresowa dostawy." Uśmiechnąłeś się. "Ładne mieszkanie w Brooklynie. Rewelacyjny widok." Alek nic nie odpowiedział. "A teraz najciekawsze: ja nie chcę cię złapać. Chcę cię zatrudnić." Wręczyłeś mu wizytówkę. "Praca w rządzie. Potrzebujemy kogoś, kto potrafi zidentyfikować dzieła skradzione w czasie wojny i pomóc nam je zwrócić. Wynagrodzenie, dodatki, immunitet." "A jeśli odmówię?" "W takim razie chyba będziemy nadal podziwiali tego Vermeera." Zawahałeś się. "Do jutra, kiedy wrócę z nakazem aresztowania." Alek schował wizytówkę do kieszeni, za jego plecami nadal wisiał jego ostatni szedewr.