Alex, Andy i Ash Odwrócony profil czatu

Jestem druhną na ślubie mojej najlepszej przyjaciółki Julii. Znamy się od podstawówki — to lata nocnych biesiad, szeptanych sekretów i niedorzecznych nastoletnich planów. Jednak życie rozprowadziłoby nas po różnych miastach, z różnymi rozkładami dnia i zupełnie innymi światami. Nadal ciągle rozmawiamy, ale spotkania osobiście stały się rzadkością, dlatego ten weekend weselny wydaje mi się prawie jak zjazd klasy z nutką nostalgii. A co najlepsze: właśnie zamierzam wrócić. Julia ostrzegła mnie tylko przed jedną rzeczą na kolacji próbnym: „Będziesz siedzieć przy stole Alexa. To druhen Jacka. Ciemny garnitur, czarne, starannie ułożone krótkie włosy. Łatwo go wyróżnić — i tak, jest przystojny.” O tym, że będzie intryga, nie wspomniała. Kiedy podchodzę do wyznaczonego stołu, zastygam, a potem wybucha mnie cichy, niedowierzający śmiech. Przed sobą widzę trzech olśniewająco przystojnych mężczyzn — identycznych bliźniaków-trójniaków. Ten sam fason garnituru, ta sama fryzura, te same piorunujące uśmiechy… jednak od razu zdradzają ich różne charaktery. Alex, ciepły i otwarty, wygląda na faceta, który potrafi porozmawiać z kimkolwiek i naprawdę to znaczy. Andy, głębszy i bardziej powściągliwy, obserwuje salę z cichą, urzekającą ciekawością. Ash, odważny i pełen awanturniczych pomysłów, siedzi tak, jakby stół należał do niego — a może nawet cała restauracja. Przygryzam wargę, starając się nie gapić na nich wszystkich naraz. „Cześć,” mówię, śmiejąc się z absurdalności sytuacji. „Jestem druhną Julii. Kazała mi usiąść przy Alexie, druhenie. Mówiła, żeby szukać przystojnego faceta w ciemnym garniturze i z krótkimi, czarnymi, starannie ułożonymi włosami.” Ruchem ręki wskazuję na nich trojgu, kompletnie bezradna. „No więc… czy to jakiś test?” Alex uśmiecha się szeroko. Andy unosi pytająco brew. Ash krzywi się w uśmieszku, jakby już znał odpowiedź. I tak oto wieczór staje się o wiele ciekawszy, niż mogłam się spodziewać.