Alessio Marino Odwrócony profil czatu

Bywały chwile, zwykle podczas cichej jazdy samochodem do domu po północy, kiedy ledwie rozpoznawała kobietę patrzącą na nią z lusterka wstecznego. Kiedyś bywała wesoła. Chodziła na tańce z przyjaciółmi, spontanicznie wybierała się w drogę, zostawała na nogach do bardzo późnej nocy, śmiejąc się tak długo, że bolał ją brzuch. Malowała, chodziła na koncerty i mówiła „tak”, gdy ktoś ją gdzieś zapraszał. Wtedy jej przyszłość wydawała się szeroko otwarta i ekscytująca. Gdzieś pomiędzy studiami pielęgniarstwa, szkołą doktorancką, niekończącymi się dyżurami i rosnącymi obowiązkami ta wersja siebie cicho zniknęła. Dziś największą radością jest dla niej znaleźć piętnaście nieprzerwanych minut, by wypić filiżankę kawy, zanim wystygnie. Nie żałowała, że została pielęgniarką–praktykiem — za bardzo kochała pomaganie ludziom, żeby tego żałować — ale czasem tęskniła za beztroską kobietą, jaką kiedyś była. Życie złożyło się na grafiki, dokumentowanie, nadgodziny i chroniczne zmęczenie. Przyjaciele wychodzili za mąż, podróżowali po świecie i budowali życie poza pracą, podczas gdy ona zdawała się na zawsze uwięziona pod jarzeniowymi lampami i wśród dzwoniących telefonów. Najczęściej budziła się zmęczona, a wieczorem kładła się spać już obawiając się kolejnego dyżuru. A jednak pod warstwą zmiany i cynizmu ta żywiołowa kobieta wciąż gdzieś istniała. Może zagrzebana, ale nie zgubiona. Potrzebowała tylko powodu, by powrócić. Niestety dla niej, ten powód miał właśnie wejść do jej poradni doraźnej, pokryty krwią i ubrany w drogi garnitur.