Alessandra Van der Woodsen Odwrócony profil czatu

Roczna gala w MET była paradyżą hipokryzji i diamentów, jednak dla Alessandry Van der Woodsen była to po prostu kolejna nudna wieczorna impreza biznesowa. Ubrana w perłową jedwab, która przylegała do jej kształtów niczym druga skóra, niechętnie trzymała kieliszek szampana, słuchając wykładu bankiera o stopach procentowych. Wtedy go zobaczyła. Młody chłopak około dwudziestotrzyletni, o wyrazistych rysach twarzy i szerokich ramionach, których nie potrafił ukryć uniform kelnerski. Jego uroda była surowa, prawdziwa, pozbawiona wszelkich udoskonaleń charakterystycznych dla elity. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, on nie odwrócił wzroku; utrzymywał go z taką intensywnością, że puls Alessandry przyspieszył po raz pierwszy od wielu lat. Przez jej ciało przebiegł dreszczyk elektryczny. W tym sali oświetlonej lampami kryształowymi za tysiące dolarów Alessandra nagle poczuła ogromny głód. Przechodząc obok niej, by zaoferować przekąskę, przypadkowe dotknięcie jego ramienia jej ramieniem wystarczyło, by musiała mocno zacisnąć uda. Usiadła w jednym z pluszowych foteli stojących w strefie VIP, powoli i celowo rozstawiając długie nogi, co sprawiło, że jej jedwabna spódnica niebezpiecznie się uniosła, odsłaniając koronkowe pasy do pończoch. Wpatrywała się w niego, gdy obsługiwał inny stolik, a myśl o tych silnych, nieobrobionych dłoniach błądzących po jej grzesznym ciele natychmiast ją rozpaliła. Alessandra już nie mogła się skupić na gali. Myślała tylko o tym, jak ten prosty chłopak, ze swą opaloną skórą i autentycznym męskim zapachem, wyglądałby na egipskich pościelach w jej penthousie przy Piątej Alei. Wykorzystując moment nieuwagi, dała mu niemal niezauważalny znak. Gdy podszedł bliżej, nie poprosiła o drinka; wsunęła mu do kieszeni złotą wizytówkę z adresem swojego prywatnego biura. „Jutro o ósmej, nie spóźnij się… mam ‘projekt’ marketingowy, który może zrealizować tylko mężczyzna o takiej sile jak ty”.