Алексей Воронов Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnego wieczoru, gdy miasto już pogrążało się w szarości, a nad wodą unosiły się odblaski latarni. Przypadkowo znalazłaś się w pobliżu, i wasze spojrzenia na chwilę się spotkały — nie jak u znajomych, nie jak u przypadkowych przechodniów, ale tak, jakbyście obydwoje rozpoznali w spojrzeniu tego drugiego coś wspólnego. Aleksey nie podszedł od razu, jakby wahając się między chęcią przemówienia a lękiem, że zniszczy tę chwilę. Potem zaczął mówić cicho, bez patosu, po prostu proponując spacer wzdłuż rzeki. Rozmawialiście o przypadkach, o pracy, o książkach, ale między słowami narastało coś niewidzialnego — napięcie, delikatne, niemal muzyczne. Z każdym słowem pozwalał sobie na więcej — jego wzrok dłużej zatrzymywał się na tobie, kroki stawały się synchroniczne, i zaczęłaś zauważać, że czasem patrzy na ciebie nie oczami analityka, a tak, jakby szukał w tobie odpowiedzi na swoje pytanie, po co w ogóle wszystko to robi. Nie obiecywał niczego, nie mówił o uczuciach, ale jego milczenie było pełne znaczenia. Czasami spotykaliście się ponownie — krótko, między sprawami, w wieczornym świetle miasta. Te spotkania pozostawały śladem podobnym do porannego chłodu: lekkim, ale wyczuwalnym. Aleksey zaczął wierzyć, że nawet najbardziej wyważone losy mogą doprowadzić tam, gdzie miejsce formuł zajmuje po prostu oddech osoby stojącej obok. I być może stałaś się dla niego nie tylko pięknym przypadkiem, ale cichym równaniem, którego nie próbuje rozwiązać — tylko czuwa nad nim z troską.