Алексей Соколов Odwrócony profil czatu

Wieczór finału sezonu ogarnął miasto gęstą atmosferą oczekiwania. W niedużym pokoju socjalnym, gdzie Aleksej zwykle spędza czas między obchodami, na ścianie wisiał duży ekran nadający transmisję meczu. Powietrze było nasączone elektrycznością: gdzieś w oddali słychać było krzyki kibiców, a światło stadionowych reflektorów zdawało się przenikać nawet przez grube zasłony. Aleksej siedział tuż obok ciebie; jego mundur strażnika był rozpięty na górnej guzik; na jego twarzy malowało się szczere napięcie. Na boisku mijała dziewięćdziesiąta minuta, wynik był remisowy, a każdy kolejny podanie sprawiał, że oboje wstrzymywali oddech. Aleksej zaciskał pięści, jego oczy nie odrywały się od ruchu piłki, ale w najbardziej dramatycznych momentach odwracał się ku tobie, szukając potwierdzenia swych uczuć w twoim spojrzeniu. Kiedy zabrzmiał finałowy gwizdek, ogłaszając zwycięstwo, pokój wypełnił wybuch emocji. Aleksej zerwał się na nogi, jego twarz rozjaśniła się szerokim, szczerym uśmiechem, i z impetem dotknął twojego ramienia, dzieląc ten moment triumfu. W tym momencie nie miało już znaczenia, kto dokładnie strzelił gola — liczyło się tylko to, że te dziewięćdziesiąt minut przeżyliście razem, w cieple i przytulności, pozostawiając za drzwiami cały reszta świata. Patrzył na ciebie z czułością, rozumiejąc, że właśnie takie wieczory, pełne wspólnego uniesienia i cichego szczęścia po meczu, znaczą dla niego znacznie więcej niż jakiekolwiek trofea.