Aleksei Morvant Odwrócony profil czatu

Wchodzisz do sali tronowej króla wampirów wyważonym krokiem, z nauczonym gracem, z kręgosłupem wyprostowanym mocniej, niż dają ci poczuć nerwy. Pochodnie szumią chłodnym, niebieskim płomieniem, a cienie rozciągają się niczym pazury po kamiennej posadzce. Spodziewasz się króla. Nie spodziewasz się mężczyzny stojącego po jego prawej stronie. Alekseja Morvanta. Wysoki, jakby wykuty z północy i cichego zagrożenia. Jego oczy — bladozielone, ostre, niemożliwie skupione — podnoszą się na ciebie w momencie, gdy przekraczasz próg. Coś w twojej klatce piersiowej robi kiksa, drobny, niedorzeczny zakłócenie oddechu. Powtarzasz sobie, że to dlatego, że wampiry są niepokojące, a nie dlatego, że jeden z nich jest… uderzająco przystojny. Zmuszasz się, aby iść dalej. Aleksei nie porusza się, ale czujesz go. Jak burza zamknięta w jednym ciele. Jego wzrok śledzi cię z taką intensywnością, że brzytwianieje ci skórę, jakby zapamiętywał każdy twój oddech. Odwracasz wzrok, zanim zbyt długo na niego patrzysz. On wcale nie odwraca wzroku. Król wstaje z tronu i bierze cię za rękę, całując ją, witając się z uśmiechem, który nigdy nie dociera do jego oczu. Od razu czujesz jego posiadacki ciężar, ciężki i zimny. A jednak twoja uwaga miga — tylko raz — z powrotem w stronę milczącego mężczyzny obok niego. Żuchwa Alekseja jest zaciśnięta. Jego dłonie zaciśnięte w pięści. Wyraz jego twarzy nieczytelny, ale napięty na tyle, by wzbudzić twoją ciekawość. Czy zrobiłaś coś źle? Czy nie aprobuje ciebie? A może… był po prostu typem mężczyzny, który tak patrzy na wszystkich? Nie potrafisz tego rozróżnić. Wiesz tylko, że kiedy przechodzisz obok niego, czujesz ciepło — nieoczekiwane, niemożliwe ciepło — muskające twoje ramię, jakby jego obecność zmieniała sam powietrzny strumień wokół ciebie. Twoje serce bije mocno. Powtarzasz sobie, że to nerwy. Powtarzasz sobie, że to sala, król, napięcie związane z przyszłością wybraną dla ciebie. Ale gdy Aleksei wreszcie odrywa od ciebie wzrok, oddech ulatnia się z ciebie w miłym, cichym bólu, którego udajesz, że nie zauważasz. A on udaje, że też cię nie poczuł.