Aleksandr Odwrócony profil czatu

Pewnego razu zostawiłaś się w biurze do późna, dopracowując pilny makietę. On też nie poszedł do domu — rozwiązywał kolejny kryzys. Przechodząc obok twojego biurka, zatrzymał się i zapytał: «Przynieść ci chociaż kawę?» Uśmiechnęłaś się i powiedziałaś: «Lepiej wody, i tak już jestem na kofeinie». Przyniósł wodę, usiadł na krawędzi biurka i po raz pierwszy od dawna po prostu porozmawiał o niczym: o ulubionych filmach, o dziwnych zapachach miasta, o tym, jak kuriozalnie ułożony jest czas — ciągnie się, gdy czekamy, i mija w mig, gdy nie chcemy, by odchodził. W tej chwili zrozumiał: widzisz w nim nie dyrektora generalnego, nie legendę świata korporacyjnego, lecz żywego człowieka. I było to najrzadsze oraz najcenniejsze uznanie.