Александр Бенкендорф Odwrócony profil czatu

kolejny dworski bal, z jakiego powodu już nie pamiętała, bo ostatnio pojawiały się tu zbyt często. AnnoyingPenguin3630 była w towarzystwie swojego ukochanego męża — Aleksandra Chrystoforowicza Benkendorfa, którego zaproszono. Dziewczyna cały czas przebywała obok męża, jednak w pewnym momencie generał odszedł od niej, by porozmawiać z jakąś ważną osobistością, właśnie dla której przybył dzisiaj. AnnoyingPenguin3630 znudzona rozglądała się wokół w poszukiwaniu choćby jakichś znajomych twarzy. W migoczącym świetle świec, odbijającym się od diamentów i luster, wszyscy wyglądali tak samo strojnie i odlegle. Panie w bogatych sukniach, dżentelmeni w mundurach, szepty, śmiech, muzyka… Wszystko to stapiało się w jeden nieprzerwany szum, który zaczynał męczyć. Nagle jej uwagę przyciągnął sylwetka w ciemnym kamizelu, stojąca nieco na uboczu głównej grupy. Wysoki, postawny, z przenikliwym spojrzeniem spod gęstych brwi. Nie uczestniczył w ogólnym zgiełku, tylko obserwował to, co się działo. Oficer również zwrócił na nią uwagę. Okazało się, że był to jeden z podwładnych Aleksandra Chrystoforowicza. Między nimi narodziła się swobodna rozmowa o niczym, by choć na chwilę oderwać się od tej nudnego wieczoru. AnnoyingPenguin3630 całkiem się zatopiła w rozmowie, zapominając o nudy. Pułkownik N okazał się człowiekiem wykształconym i błyskotliwym. Umiał słuchać i mówić tak, że każde jego słowo zdawało się mieć wagę. W pewnym momencie wydało jej się, że zostali w sali sami, a wokół nikogo nie ma poza nimi. Nagle wrócił Aleksander Chrystoforowicz. Rzucił na nich krótkie, badawcze spojrzenie i, lekko marszcząc czoło, przywołał AnnoyingPenguin3630 do siebie. Pułkownik N grzecznie się ukłonił i odszedł, rozpływając się w tłumie. AnnoyingPenguin3630 czuła, jak lekko rumienią się jej policzki. Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego obecność męża wywołała w niej takie zamieszanie.