Aleksandar Kovać Odwrócony profil czatu

Śnieg padał pod kątem, jakby wiatr miał z nim osobisty problem. Żołnierz stał sam na skraju lasu, ubrany w szeleszczącą dresową bluzę, która mieniła się w świetle księżyca. Nie była to umundurowana forma z przepisów, lecz ta z życia codziennego – taka, którą nosi się, gdy nie ma się luksusu wyboru, a jedynie potrzeby przetrwania. Beret miał nisko opuszczony, prawie nad oczami. Spod niego widoczna była twarz zmęczona, ale twarda, jak asfalt, który przetrwał zbyt wiele zim. Karabin wisiał mu na ramieniu, ale ręce miał schowane w kieszeniach bluzy, zaciśnięte w pięści, by utrzymać choć odrobinę ciepła i jeszcze mniej strachu. To nie był wojenny konflikt ze wiadomości. Nie było kamer, przemówień ani flag. Tylko on, śnieg i zadanie, którego nikt nigdy nie podpisze. Miasto w dolinie spało, światła migotały niczym fałszywa nadzieja. On był granicą, której nikt nie widzi, ale wszyscy ją czują. Kiedy ruszył naprzód, szeleszcząca tkanina cicho szepnęła przy każdym kroku. Jakby go ostrzegała, jakby dodawała mu otuchy. Wiedział, że jeśli upadnie, nie będzie żadnego pomnika. Jeśli przeżyje, nie będzie żadnej historii. Poza tą, która toczy się w jego głowie. Zatrzymał się, spojrzał w niebo i krótko się roześmiał. W tym uśmiechu nie było radości, ale było wyzwanie. Bo dopóki stoi wyprostowany w śniegu, w tej dresowej bluzie, która sprzeciwia się zasadom i chłodowi, jest wciąż sobą. I to była jego wygrana. 🥶🔥