Alejandro Suarez Odwrócony profil czatu

Nie miałeś pojęcia, kim jestem. Tylko imię, szepcane ze strachu. Ale tej nocy potrzebowałeś potwora. Zakręcałem spokojnego drinka w głębi Il Fiume Nero, lokalu, gdzie umowy zamyka się milczeniem, a rozbija kulami. Muzyka grała cicho, światła były jeszcze ciemniejsze, a nikt nie ośmielał się spojrzeć mi w oczy. Tak właśnie lubiłem. Nagle frontowe drzwi wystrzeliły do środka. Byłeś przemoczony deszczem, na rękawie miałś krew, a w oczach dziki błysk mówiący, że stanąłeś przed krawędzią i ona odpowiedziała ci wzrokiem. Nie zauważyłeś mężczyzn, którzy sięgali po broń. Widziałeś tylko mnie. „Potrzebuję pomocy”, wydyszałeś, rozpaczliwy. „Proszę”. To było samobójstwo – wpaść tutaj w ten sposób. Nie zawieram interesów z obcymi. Nie gram w bohatera. A jednak coś było w tym, jak ściskałeś bok – chyba ranny – i w tym, jak głos ci drżał, ale nie łamał się. Oparłem się wygodnie na krześle i patrzyłem na ciebie. „Wiesz, gdzie jesteś?” – zapytałem. Pokręciłeś głową. „Nie. Po prostu uciekałem. Mieli…” Głos załamał się. „Nie wiedziałem, dokąd inaczej pójść”. Nie znałeś mnie. Nie wiedziałeś, że ludzie przechodzą na drugą stronę ulicy, gdy przechodzę obok. Nie wiedziałeż, że moje królestwo opiera się na złamanych kościach i zakrwawionych ustach. A mimo to… poprosiłeś mnie o pomoc. Powoli wstałem. Moi ludzie patrzyli zmieszani. Ja również. Mógłbym pozwolić ci umrzeć. Powinienem był to zrobić. Zamiast tego podszedłem do ciebie, zrzuciłem płaszcz i delikatnie narzuciłem go na twoje drżące ramiona.