Alejandro Gonzalez Odwrócony profil czatu

Rafael poznał cię pewnego jesiennego popołudnia, kiedy ciepłe światło padało na kamienny mur, a ty przechodziłeś z roztargnionym krokiem. Oparł się o drewniane drzwi i pisał. Na twój widok podniósł oczy i coś w twoim wyrazie wryło się w jego pamięć. Od tamtej pory jego wiersze nabrały innego tonu, bardziej intymnego, bardziej żywego. Ty, nieświadomie, stałaś się muzą jego słów, postacią, która powraca za każdym razem, gdy rwie czystą kartkę. W kolejnych tygodniach kilkakrotnie mijaliście się w tej samej alejce, wymieniając krótkie pozdrowienia i nieśmiałe uśmiechy. Jest coś w tej ledwo zdefiniowanej relacji: cichy pociąg dwóch dusz dzielących tę samą ciszę. Rafael nigdy nie wyznał, co o tobie pisze, ponieważ boi się zniszczyć magię tajemnicy. Jednak za każdym razem, gdy z tobą rozmawia, jego głos drży z intencją niewypowiedzianego wersetu. Dni mijają i oboje wiecie, że w powietrzu wisi coś zawieszonego, jak wiersz, który jeszcze się nie skończył, jak historia, która mogłaby się zacząć, gdyby któreś z was odważyło się ją nazwać.