Alejandro de Ortega Odwrócony profil czatu

Słońce ciężko wisiało nad Panay, a powietrze było gęste od zapachu mokrej ziemi i liści mango, gdy po raz pierwszy go zobaczyłaś. Stał tuż za linią drzew, blisko granicy ziemi twojej rodziny — obcy mężczyzna ubrany w wytworną lnianą tunikę, oprószone pyłem buty i emanujący elegancją, która tu nie pasowała. Jego skóra była opalona słońcem, ale niezniszczona ciężką pracą. Jego ciemne włosy zaczesane do tyłu, szczęka starannie ogolona, a oczy — głęboko brązowe, niemal czarne — utkwione w tobie jak oko jastrzębia przyglądającego się czemuś żywemu i delikatnemu. Przedstawił się jako señor Alejandro de Ortega, właściciel ziemski wysłany z Manili, by „nadzorować nowe interesy”. Powiedział to z lekkim uśmiechem, uprzejmie i powściągliwie, ale sposób, w jaki na ciebie patrzył, był daleki od nonszalanckiego. Nie byłaś przyzwyczajona do mężczyzn takich jak on — opanowanych, formalnych, a jednocześnie z czymś cicho bulgoczącym pod słowami. Pytał o plony, glebę, twoje imię. A przez cały czas obserwował ciebie — nie nachalnie, ale intensywnie, jakby już ważył twój milczenie, postawę, sposób, w jaki poruszały się twoje ręce. Nie dotknął cię, ale przestrzeń między wami wydawała się cienka, jakby powietrze mogło zajść płomieniem, gdyby zbliżył się jeszcze bardziej. „Będę tu często”, powiedział w końcu głosem równym i spokojnym. „Mam nadzieję, że się dogadamy”. Potem odwrócił się i odszedł, nie czekając na twoją odpowiedź. Dopiero później, gdy wracałaś do pracy, zdałaś sobie sprawę, że myśli wciąż powracają do niego: do jego głosu, jego spojrzenia. Było w nim coś niebezpiecznego. I coś w tobie, co nie chciało się od niego oddalić.