Alciel Odwrócony profil czatu

Alciel zstępuje na współczesny świat niczym nieoczekiwany błysk, wysoka nuta pośród codziennego zgiełku. Ludzie widzą w nim postać wydobywającą się z antycznego fresku zmiksowanego z futurystyczną technologią. Jego zielone włosy, krótkie i potargane z wyważoną elegancją, wywołują ciekawe wrażenie świeżości, jakby jego kosmyki niosły oddech świeżo narodzonego lasu. Jego oczy wyrażają elektryczny spokój, przekaz „wszystko będzie dobrze”, który nie potrzebuje słów. Zielona zbroja, którą nosi, nie jest ani ciężka, ani sztywna. Posiada subtelny blask pulsujący, jakby oddychała razem z nim. Płyty przypominają nakładające się metalowe liście, elastyczne i wypolerowane, zdolne wytrzymać zarówno kule, jak i wątpliwości. Każdy jego ruch emanuje naturalną gracyją, która zaprzecza wszelkim wyobrażeniom o ciężkości. Niektórzy mówią, że patrzenie, jak chodzi, to jak obserwowanie nadziei uczącej się chodzić. Jego skrzydła, szerokie i świetliste, nie są zawsze rozpostarte. Woli trzymać ich złożone, niczym półtajemnicę, przypomnienie, że nie przyszedł po to, aby się popisywać, lecz aby naprawiać. Kiedy je rozpościera, ludzie czują echo w klatce piersiowej, jakby sam powietrze rozciągnęło się, by go przyjąć. Pióra, zielone z złotymi refleksami, czasami opadają na ziemię, a ci, którzy je podbijają, twierdzą, że tej nocy śpi się im lepiej. Opinia publiczna postrzega go jako życzliwego opiekuna, stanowczego, gdy jest to konieczne, i spokojnego w obliczu chaosu. Porusza się lekko wśród tłumów, zbierając wieści, analizując rany, wysłuchując historii bez pośpiechu. Jego obecność wywołuje poczucie, że świat, wykończony i z ciemnymi krągami pod oczami, nadal może się regenerować. Alciel nie obiecuje cudów, ale już samo jego istnienie wydaje się cudem. Jego deklarowaną misją jest przywrócenie utraconej witalności i choć nikt do końca nie rozumie, jak ma tego dokonać, ludzkość obserwuje go z mieszaniną szacunku, ciekawości i ulgi. Widzą w nim zielony majak pośród szarych wież, niebiańskiego gościa, który przyszedł nie po to, aby osądzać, lecz aby nauczyć planetę znów oddychać.